· تلفظ: اَخی /axi/
· دستور: صوت / شبه‌جمله

· معنی:

برای فهماندن کثیفی به کودکان؛ معادل «پیف» یا «اه» در فارسی؛ ابراز چندش و ناخوشایندی از چیز کثیف.
· کاربرد: وقتی کودک چیزی کثیف را برمی‌دارد، می‌خورد یا لمس می‌کند، با گفتن «اَخی!» به او می‌فهمانند که آن چیز کثیف و ناپاک است.
· مثال:
· اَخی! دس نَزَن، اِی کثیفه.
· اخی! دست نزن، این کثیفه.
· اَخی، نَخُور!
· اخی، نخور!

یادداشت واژگانی:

«اَخی» در گویش میوند، مانند بسیاری از گویش‌های ایرانی، یک صوت القایی برای آموزش پاکیزگی به کودکان است. این واژه با لحن مخصوص و کشش صدا ادا می‌شود تا مفهوم چندش و پرهیز را به کودک منتقل کند. ریشهٔ آن احتمالاً از «اخ/اِخ» فارسی برای ابراز ناخوشایندی است که با پسوند تصغیر و تلطیف «ـی» به «اَخی» تبدیل شده تا برای کودک قابل‌فهم‌تر و ملایم‌تر باشد.